ความหมายของครอบครัว

การสร้างครอบครัวที่แสนอบอุ่นนั้น้พื่ออนาคตของลูกๆเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว เราไปทำความเข้าใจกับความหมายของครอบครัวกันเลย

แม่แหม่มเป็นคนเชียงราย เป็นคนชนบททีคุ้นชินกับทุ่งนาเรือกสวน เพราะที่บ้านทำนา และทำสวนมาก่อน จนเมื่อต้องมาทำงานที่กรุงเทพฯ จึงต้องห่างหายจากสภาพแวดล้อมธรรมชาติ มาเป็นตึกรามบ้านช่อง จนมีลูกอีกสองคนแต่ก็ยังคิดเสมอว่าตัวเองเป็นคนเชียงราย ลูกๆ ก็น่าจะได้รู้จักเมืองที่ให้กำเนิดแม่ และให้บรรพบุรุษของแม่   ทุกวันนี้มามิและโมโม่อาศัยอยู่กับพ่อแม่ และปู่ย่า หรือที่มามิเรียกว่าอากงกับอาม่า ครอบครัวทางฝั่งปะป๊าเป็นคนจีนก็เลยมีธรรมเนียมตามแบบอย่างชาวจีน ที่จะเรียกกันแบบนี้ มามิโมโม่ก็เรียกกันจนชินแต่มามิก็มีแอบถามกับแม่แหม่มเหมือนกันว่า อากงคือพ่อของปะป๊าใช่หรือเปล่า ก็บอกมามิไปว่าใช่ แล้วก็อธิบายถึงเรื่องปู่ย่าตายายให้ฟังว่า พ่อของพ่อเรียกว่าปู่ แม่ของพ่อเรียกว่าย่า พ่อของแม่เรียกว่าตา แม่ของแม่เรียกว่ายาย ก็เป็นอันว่าเข้าใจ แต่ก็ไมรู้นะว่าจะจำได้หรือเปล่า  

ทุกสัปดาห์แม่แหม่มก็จะมีโทรศัพท์คุยกับคุณยายครั้งหรือสองครั้ง บางครั้งมามิอยู่แถวนั้นก็จะเรียกให้มาสวัสดีคุณยาย แล้วก็คุยกับคุณยายหรือคุณตาบ้าง แล้วแต่ใครจะว่างมาคุย แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรมากเพราะคุณตาคุณยายถนัดอู้คำเมืองมากกว่า จะให้พูดกลางกับมามิก็เหมือนจะไม่ถนัดปากมั้ง แต่ก็ทักทายกันพูดคุยกันแบบตายายคุยกับหลานๆ ซึ่งก็แค่พอให้หายคิดถึงกันบ้าง และเมื่อไม่นานนี้ก็หัดให้โมโม่เรียกคุณยายผ่านทางโทรศัพท์นี่แหละ   แม่แหม่มน่ะตั้งใจว่าอย่างน้อยปีละหนึ่งครั้งที่จะกลับบ้านและพามามิโมโม่ไปหาคุณตากับคุณยายกันทุกๆ ปี ส่วนใหญ่ก็จะเป็นช่วงสงกรานต์ หรือไม่ก็ประมาณกันยายน เพราะเป็นช่วงที่มามิปิดเทอมพอดี ก็จะได้มีเวลาอยู่กันนานๆ ให้คุณตาคุณยายได้เห็นพัฒนาการของหลานๆ ทั้งสองคน  

มามิกับโมโม่มาเชียงรายครั้งแรกตั้งแต่ยังไม่ครบขวบ มาหัดคลาน หัดเดิน หัดเล่น หัดคุย หัดร้องเพลง หัดอะไรต่อมิอะไรกันก็สนุกสนานกันดี พาไปดูสวนข้างบ้าน ดูทุ่งนา ก็คิดนะว่ามันเป็นอะไรที่บ้านๆ แต่คิดว่าเด็กๆ คงไม่มีโอกาสได้ทำที่กรุงเทพฯแน่ๆ วันๆ ที่เชียงรายก็จะมีแต่เรื่องเล่น เรื่องเที่ยว โมโม่เองก็จะสาละวนเล่นกับทาโร่กับส้มป่อยหมาสองตัวของน้าม่อน บวกกับเดินป่วนไปทั่วบ้าน แค่นี้ก็สนุกมากมาย ตัวมามิก็มีกิจกรรมมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ชมนก ชมดอกไม้ เดินเล่นท้องไร่ท้องนา ปั่นจักรยาน ปาเป้ากับคุณตา เล่นระบายสีกับพี่เอ๋ย ลูกพี่ลูกน้องวัยไล่เลี่ยกัน เดินสายเยี่ยมญาติ ไปวัดทำบุญ ส่วนคุณตาคุณยายพอว่างจากงาน ก็จะมาเล่นกับมามิโมโม่ตลอดเวลา มานั่งดูทีวีกับหลานๆ เพราะโดนหลานแย่งทีวีไปดู แล้วก็หาเรื่องมาคุยเล่นกับหลาน ทั้งวัน แต่ไม่ทั้งคืน เพราะตายายเป็นคนชนบทขนานแท้ พอสองทุ่มก็ง่วงนอนกันแล้ว เข้านอนกันหมด มามิเด็กกรุงถึงกับเหวอ ไม่รู้จะเล่นกับใคร เพราะทุกคนเข้านอนกันแล้ว

ในเรื่องช่องว่างของตายายกับหลานๆ ก็คงจะมีบ้างนะ แต่คงไม่มากเพราะมามิเองก็คุ้นเคยและชอบคุยกับคุณตาคุณยาย ถ้าจะมีอาจจะเป็นเรื่องภาษาอย่างที่บอกไปแล้ว ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ไม่น่าจะมีอะไรมากเพราะเวลาหลานๆ มาทีไร ตายายตามใจทุกอย่าง จนมามิโมโม่แทบจะเป็นคุณหนู จะเอาอะไรตายายทำให้หมด แม่แหม่มเองต้องคอยปรามๆ ไว้บ้าง

ทุกครั้งที่กลับมาที่เชียงราย สายสัมพันธ์ของมามิโมโม่กับตายายเองก็ยิ่งงอกงาม เติบโตสวยงาม มันจึงไม่ใช่แค่ความสนุกที่มามิโมโม่ได้มาสัมผัส ความสวยงามของธรรมชาติ บรรยากาศของบ้านเมืองที่แปลกไป สภาพแวดล้อมและผู้คน แต่มันหมายถึงการเข้าถึงรากเหง้าของตัวเอง ที่กระชับเกาะเกี่ยวกับสายสัมพันธ์จากรุ่นถึงรุ่น นี่แหละความหมายของครอบครัว  


แบ่งปัน

FacebookPinterestTwitter